Kaçışın aslında nereden olduğunu fark ettiğim an.Bazen kaçarım ya… Benimki firarın dik alâsıdır.Yıllar önce, lisede daktilo derslerimiz olurdu. Ve ben beceremezdim. Babam on parmak kullanır, üstelik daktiloları tamir bile edebilirdi. Ama ben… ilk senelerde öğretmenimiz bir bayan öğretmendi. Ciddi, tavizsiz, oldukça mesafeli. Ve ben söyleyemezdim. Her daktilo dersinde okuldan topuklardım.Sonra o öğretmenim doğum iznine ayrıldı. Yerine çok sevdiğim başka bir öğretmenim geldi. Güler yüzlü, sıcak, halden anlayan biriydi. İçimden “Artık derse girebilirim” diyordum. Ama olmadı. Becerim yine yoktu. Ve onun gözünde beceriksiz görünmekten o kadar korktum ki… Aslında beni anlayacağını bile bile, yine kaçtım. Boyna dersten kaçtım.Şimdi düşünüyorum da… Belki o öğretmenim beni beceriksiz görmedi. Belki sadece sorumsuz sandı. Ama asıl soru şu: Devam edip de kaçmasaydım, dersten kaçmasaydım, en kötü ne olabilirdi ki?Hiçbir şey. Sonuçta el becerim olmayan bir şeydi bu. Peki arkadaşlarım mı alay ederdi? Yok, hiçbiri alay etmezdi. Peki kimden çekiniyordum?
Cevap içimden geldi. Sessizce, ama net:
Kendimden.
O manzarada kendimi görmeyi kabul edememişim aslında. Konu ne öğretmendi, ne arkadaşlar. Konu, benim kendimi kabul edemeyişimmiş.Şimdi biliyorum: Kaçtığım şey daktilo değil, yetersiz hissettiğim o ânda kendime bakmakmış.
Şimdi sana bir soru var, içinden gelecek cevap önemli:
Sen hayatının hangi dersinden kaçıyorsun? Hangi “beceremedim”in aslında “kendimi o halde görmeye tahammülüm yok”a dönüştü?Bu hikâyede kendinden bir parça bulduysan, şu an dur ve içinden şunu söyle:
“Kaçtığım şey aslında benim kendime bakışımmış. Ve bugün, sadece bugün, biraz daha kalıyorum. Sadece gözlemliyorum. Yargılamıyorum.”
Çünkü o küçük kalış, bilinçaltına şunu fısıldar: Artık kendinden kaçmak zorunda değilsin.
