Zamanın Aynasında İnsan
Arkadaşlıklar, ne kadar yakın olursa olsun, zamanın dalgalarıyla yavaş yavaş çözülür. İnsan, bu kayboluşu bir eksiklik değil, varoluşun kaçınılmaz ritmi olarak görmelidir. Çünkü en derin bağ, başkalarıyla değil, kendi ruhuyla kurduğu ilişkidir. Emeğin kıymeti çoğu zaman göz ardı edilir; insanlar yalnızca sonuca bakar. Oysa kalp kırıklıkları ve başarısızlıklar, hayatın öğretici taşlarıdır. Her yara, insanın içsel atlasına yeni bir çizgi ekler. Ev, köklerin hatırlattığı bir sığınaktır. Aile ve para, yaşamın öncelikli dengeleridir. Fakat kitap, tüm bunların ötesinde, insanın en sadık dostu olarak kalır; sessizce konuşur, sabırla bekler, derinlikleri açar. Bedenin hareketi zihni arındırır, stresi çözer. Pişmanlık ve gözyaşı ise zamanı tüketir; sonuç getirmez. Bugün arzuladıklarımız, yarın önemsizleşebilir. Çünkü hayatı kader değil, kararlarımız şekillendirir. Çocukluk, altın çağdır. Saflığın ve keşfin en berrak dönemidir. Belki de tüm bu öğretiler, bizi yeniden o masumiyetin özüne çağırır: kendimizle barışmaya, hayatın geçiciliğini kabullenmeye ve kararlarımızla kendi yolumuzu çizmeye.
Sevgi Seçen
