Bazen birine yaklaşırken için sıkışır. Ya da tam tersi: Karşındaki sana iyi niyetle uzandığında, fark etmeden bir adım geri çekilirsin

 Bazen birine yaklaşırken için sıkışır. Ya da tam tersi: Karşındaki sana iyi niyetle uzandığında, fark etmeden bir adım geri çekilirsin

. Bu bir tercih değil, refleks gibidir.

Dışarıdan bakıldığında “mesafeli”, “soğuk”, “kendi halinde” görünebilirsin. Ama içeride başka bir şey oluyordur: Yakınlık geldiğinde beynin sessizce “güvenli değil” sinyali verir. Bedenin uyarır. Aklın ise hemen bir bahane bulur: “Zaten anlaşamam”, “Çok yorulurum”, “En iyisi yalnız kalmak.”

Peki bu refleks nereden öğrenildi?

Büyük ihtimalle çok küçük yaşlarda… Sevginin bir bedeli olduğunu öğrendiğinde. Ya da ihtiyacın olan birinin sana sırtını döndüğünü ilk kez hissettiğinde. O gün, bilinçdışın bir karar aldı: “Bir daha böyle incinmemek için, kimseye çok yaklaşmayacağım.”Ve bu karar, seni gerçekten korudu. Yıllarca işe yaradı. Kimse seni hayal kırıklığına uğratamadı çünkü onları önceden içeri almadın. Ama şimdi fark ediyor musun? Aynı duvar, seni yalnızca kötü şeylerden değil, iyi şeylerden de koruyor. Sıcaklıktan, anlaşılmaktan, “tam da böyleyken sevilmekten.”Belki için için bir yanın özlüyor. Bir film sahnesinde, bir arkadaş grubunun kahkahasında, bir çiftin birbirine dokunuşunda. Ama hemen ardından o tanıdık ses geliyor: “Ben zaten böyleyim”, “Çok geç”, “Kimse beni tam olarak kabul etmez.”Oysa şimdi sen, küçükken o kararı alan çocuk değilsin. Artık daha güçlü, daha seçici, daha bilinçlisin. O çocuk seni korumak için elinden geleni yaptı. Ama belki de ona şimdi şunu söylemenin vakti gelmiştir: “Teşekkür ederim, artık güvendeyim. Yakınlığı yeniden deneyebilirim.”Kapını kapatmak bir sığınaktı. Ama belki şimdi, kapının kilidini sadece aralık bırakmak… o da bir sığınak olabilir. Daha nefes alan, daha canlı bir sığınak.Sadece şunu bil: Kendini kapatman bir kusur değil, bir zamanlar hayatta kalma sanatıydı. Şimdi ise yeni bir sanat öğrenebilirsin: Yavaşça, güvenle, istediğin kadar açılma sanatı.Ve buna başlamak için tek bir şey gerekir: Bunu fark etmek. İşte bu yazıyı okuyorken bile, içinde bir yerlerde bir şey hafifçe kımıldadı mı? İşte o kadar