Hep Aynı Şikâyet, Hep Aynı Döngü…
Bayramlar… Ve o meşhur tartışma konusu: “Kocasının ailesine gitmek istemeyen gelinler.”
Bu satırları yazarken iki aynayla karşı karşıyayım. Bir yanda bir gün oğlumu yuvadan uğurlayacak bir anne, diğer yanda ise bir gelinim. Belki de bu yüzden konuya daha tarafsız bakmam gerektiğini düşünüyorum. Asıl mesele şu: Sorunu kökünden çözmek mi, yoksa görmezden gelip dallandırıp budaklandırmak mı?
Çözüm dediğin, emek ister. Gözlem ister, zaman ister. Peki ya çözümsüzlük?
Düşünelim: Eşiniz sizin ailenize gitmek istemiyor. Siz ise onu yanınızda istiyorsunuz. Bir yanda anneniz, diğer yanda hayat arkadaşınız. Ortada kalmış bir siz. Şimdi size zor bir soru: Onu ikna ettiniz, belki de zor bela razı ettiniz. Peki, gerçekten mutlu bir şekilde gideceğine inanıyor musunuz?
Gelin biraz samimi olalım. Gidecek, biliyorsunuz. Ama suratı beş karış asık, gözü saatte… O anı yaşamayacak, bitmesini bekleyecek. Siz ise belki fark etmeyeceksiniz ilk başta. Çünkü etrafınızdakiler “Ooo bak, eşini de getirmiş!” diyecek. İtiraf edin, bu sözler egonuzu okşayacak belki de. Ama sevdiğiniz eşiniz orada mutsuz. Hem de bunu bile bile umursamadınız
Bayram bitti, evinize döndünüz. Şimdi baş başasınız. Ama az önce onun mutsuzluğunu görmezden gelen sizdiniz. Belki o gün susacak. Belki duygularını paspasın altına süpürecek.
Ve güzel dostum, unutma ki bir gün o süpürdükleriyle birlikte sen de silinip gideceksin hayatından.
“Nasıl yani?” dediğinizi duyar gibiyim. Çok basit: “Mutsuz oluyorum” dedi, duymadın. “Sıkılıyorum” dedi, umursamadın. Üstelik bunca zaman, defalarca… Söyler misin, hâlâ onun gözünde “sevdiğim adam” kalabilir misin?
Gerçekçi olalım lütfen.
Çözüm mü? Önce sor, sonra düşün. Eşin neden gitmek istemiyor, hiç sordun mu? Ailen onu güler yüzle karşılıyor mu? Sohbetin içine katıyorlar mı, yoksa bir köşede “misafir” gibi mi oturuyor? Farkında mısın, aileni seyrediyor aslında. Nasıl davrandığınızı görüyor.
Peki nasıl çözülür bu sorun?
Sen ailenle vakit geçirmek isteyebilirsin, bu çok doğal. Ama eşin istemiyorsa zorlamanın anlamı yok. İstemeye istemeye gittiği yerde ne seninle olur, ne ailende. Sadece zaman geçer. Oysa önemli olan geçen zaman değil, yaşanan andır.
Unutma: Kök ailen elbette değerli. Ama sen şimdi, eşinle birlikte yepyeni bir ailesin. Ve bu yeni ailenin huzuru, her şeyin üstünde.