Evlat Sevgin Hangi Sıva Altında Kaldı Baba
Yıllardır kendimi suçladım durdum.
Belki seviyorsun ama gösteremiyorsun, dedim.
Belki bahaneler ürettim, çocuk kalbimle seni sevebilmek için.
Bak, artık ben de evlat sahibiyim.
Artık anneyim.
Ve şimdi anlıyorum ki…
Sen beni hiç sevmedin baba.
Kaç yevmiye versem bir tuğla kadar değerli olurdum acaba?
Kaç çatı tamiratı yaptırsam bana değer verirdin baba?
Sorularım bitmek bilmiyor.
Düşünmeden edemiyorum.
Madem sevmeyecektin, niye beni dünyaya getirdin baba?
Belki bir gün o sıvaların altından çıkarsın sevgini…
Belki bir gün, o duvarların ardında sakladığın sıcaklığı hissederim.
Ama bugün, ben kendi duvarlarımı yıkıyorum.
Kendimi suçlamayı bırakıyorum.
Ve ilk kez, içimdeki çocukla konuşuyorum:
“Artık sevgi dilenmeyeceksin.”