Boş Sepet”
Bir zamanlar küçük bir köyde, herkesin sevdiği, yardımsever bir kadın yaşardı. Adı Elif’ti. Elif’in en büyük korkusu, sevilmemekti. Bu yüzden elinde bir sepetle dolaşır, herkesin ihtiyacını karşılamaya çalışırdı. “Onun için çok şey yaparsam, beni sevmek zorunda kalır” diye düşünürdü. Sepeti doldurur, dağıtır, tekrar doldurur… Ama bir gün fark etti ki sepeti hep boştu. Çünkü içine kendi sevgisini hiç koymamıştı.
Bir yaşlı bilge ona şöyle dedi:
“Sepetini başkalarının onayıyla dolduramazsın. Önce içine kendi değerini koymalısın. O zaman verdiğin şey karşılıksız değil, taşan bir bolluk olur.”Elif o gün anladı: Sevilmek için fazla vermek değil, kendini değerli görmek gerekiyordu. O günden sonra sepetini önce kendi sevgisiyle doldurdu. Ve ilginçtir, insanlar onu daha çok sevmeye başladı—çünkü artık verdiği şey ihtiyaçtan değil, özgürlükten doğ
uyordu.