Tecrübenin Sırrı: Kalbinle Ne Zaman Konuştun En Son?
Freud der ki, insanlar zamanla inanmamayı öğrenir. Güvenmemeyi, sevmemeyi, her şeyden şüphe etmeyi... Ve işte o noktada, artık çok geçtir. Tecrübe dedikleri şey budur: Kalbiyle bağını koparmış bir insana çıkar yol.
Ne acı, değil mi? Sanki yaşadıkça kabuğumuz kalınlaşıyor, sanki her düşüş bizi biraz daha sertleştiriyor. Ve bir gün bakıyoruz ki, karşımızdakine bakarken gözlerimiz değil, geçmişte yaşadığımız hayal kırıklıkları konuşuyor.
"Tecrübeliyim" diyoruz, oysa belki de sadece yaralarımızı zırh sanıyoruz.Ama izin ver sana bir şey sorayım. Biri çıkıp "İnsanlar kötü" dese, içimden hep şu geçer: Hepsi mi? Gerçekten mi? Biri "Kimse güvenilmez" dese, düşünürüm: Hiç mi? Hiçbir an, hiçbir insan, hiçbir temas güveni hak etmedi mi?Belki de mesele insanlarda değil, onlara nasıl baktığımızda. Belki de tecrübe, kalbimizi ne kadar açık tutabildiğimizle ilgili. Çünkü herkes hata yapar, herkes düşer, herkes bazen kötü olabilir. Ama herkes aynı mıdır? Elbette hayır.En son ne zaman durup kalbinle konuştun? En son ne zaman içindeki o çocuğa sordun: "Hâlâ inanmak istiyor musun?" En son ne zaman birine güvenirken "ama" demedin, sadece ve sadece güvendin?Belki tecrübe, her şeyden şüphe etmek değildir. Belki tecrübe, tüm kırıklıklarına rağmen hâlâ kalbini açabilmektir. Çünkü asıl kaybettiğimiz şey inanma cesareti olduğunda, gerçekten çok geç olan işte o zamandır.
Peki sen? En son ne zaman kalbinle konuştun?