Gidiyoruz

 Merhaba kelimesinin sıcaklığında karşılıyorum sizi. Hayatın koşuşturmacası bildiğimiz gibi.Ve bu yoğunluk arasında selam olsun kendine zaman ayırabilenlere. Her yere yetişen ,her durumun üstesinden gelen ve çoğunlukla da kendine geç kalan biz insanoğlu.Haydi gel atla arabaya gidiyoruz seni bulmaya. Belki de hayatımız boyunca en cesaret gerektiren olay da budur. O kadar otomatiğe aldık ki herşeyi aldığımız nefesin bile farkında değiliz değil mi? Bitmeyen toplantılar, uzun iş görüşmeleri, bizede mi vaktin yok diyen arkadaşlar. Peki bizim kendimize vaktimiz var mı? En son ne zaman herşeye bir es ( dur) verip durun bakalım ben ne istiyorum diyebildik? Ve herşeye hakkını veren biz kendimizin doya doya yaşama hakkını verebildik mi? Kendimiz olarak doktor , öğretmen vs sıfatları atıp o bunu istiyor bu şuna kızıyor demeden en son ne zaman kararlar alabildik mesela hatırlayalım biraz biz kimdik ve ne istiyorduk?