Devam et pes etme!
Hayatın tam orta yerinde, bir elin hedefe uzanmışken durup arkana bakıyorsun. Yorgunsun. Belki kırgınsın. Belki de ilk kez “Acaba pes etsem mi?” diye fısıldıyorsun içinden. Ama dur ve çocukluğuna bir yolculuk yap.Küçücük dizlerinle beton zemine düştüğünde ağladın ama kalktın. Hatta belki aynı yerde tekrar düştün. Ama koşmaktan vazgeçtin mi? Hayır. Çünkü koşmak senin doğandı. Peki ya en sevdiğin oyuncak alınmadığında? Oyuncakçının önünden geçerken için burkuldu belki ama ertesi gün yine hayal gücünle koca bir dünya kurdun. Oyun oynamaktan vazgeçtin mi? Asla.
Şimdi soruyorum sana: Şimdi neden vazgeçiyorsun?
Seni durduran o ses ne? “Ya yapamazsam”, “Ya dalga geçerlerse”, “Ya yanlış olursa”… Peki ya doğru olursa? Ya tüm bu korkuların sadece seni büyüklüğe hazırlayan birer sınavsa? Yanlış yaparsan ne olur? Bir şey öğrenirsin. Başkaları alay ederse ne olur? Onlar sadece senin cesaret edemediğin şeyi yapmanı izleyen seyircilerdir.En kötü ihtimali düşünelim: Devam ettin. Çabaladın. Belki kazanamadın. Ama bir şey oldu: Değiştin, dönüştün, büyüdün. Kaybettiğin şey değil, kazandığın tecrübe var artık cebinde.Bazen farkında mısın? En tepeye en yakın olduğumuz anda pes ederiz. Çünkü o son adım, en ağırıdır. O son adım, en karanlığıdır. Ama işte tam orada, o karanlığın içinde bir adım daha atarsan, gün doğacak.Risk almadan yaşamak, ölü taklidi yapmaktır. Kaybetmek var, evet. Ama bana sorarsan en kötüsü, yerinde saymaktır. Çünkü sen olduğun yerde dururken, hayat akıp gidiyor. Ve en acısı da şu:
Senin pes ettiğin o hayali, bir başkası gerçekleştirecek.
Onun elinde göreceksin o ödülü. Onun adı anılacak senin hikâyende. İşte o an için için yanacak. Çünkü bileceksin ki; o ödül senin olabilirdi. O başarı senin imzan olabilirdi.
Öyleyse silkelen. Tozunu at. Ve unutma: Bu dünya pes edenleri değil, devam edenleri yazar tarihe.Şimdi yürü. Hedefine doğru. Adım adım. Korkarak ama cesurca. Çünkü sen çocukken pes etmedin, şimdi de etmeyeceksin.